WR360 C12 - niemiecka lokomotywa spalinowa z II wojny światowej

WR360 to seria niemieckich lokomotyw spalinowych, która była produkowana w latach 1937-1950 przez wielu niemieckich producentów m.in.: BMAG, Deutz, Henschel czy Krupp. Masa służbowa pojedynczej lokomotywy wynosiła od 39 do 43 ton, a jej długość ze zderzakami – 9,2 m. Średnica kół równała się 1100 mm, a lokomotywa została skonstruowana w układzie osi C. W sumie powstało 279 lokomotyw tego typu.

Lokomotywa WR360 od samego początku była projektowana jako lokomotywa manewrowa oraz zdolna do ciągnięcia niewielkich taborów towarowych. Niemal wyłącznie znajdowała się na wyposażeniu Wehrmachtu, który z kolei wykorzystywał ją do obsługi rafinerii, magazynów czy portów. Wielką jej zaletą, jako spalinowozu, było nie generowanie sporych ilości pary co w warunkach przyfrontowych było pożądane, bowiem nie zdradzało pozycji lokomotywy. WR360 była bardzo intensywnie wykorzystywana w II wojnie światowej, ale przetrwało ją stosunkowo wiele lokomotyw tego typu. Po 1945 roku można je było spotkać w wielu krajach europejskich, np. we Francji, Włoszech czy w Austrii. Wielu producentów lokomotyw opracowując własne konstrukcje wzorowało się właśnie na konstrukcji WR360. Jednym z przykładów może być lokomotywa przemysłowa ML440C.

Budowę modelu tradycyjnie rozpocząłem od szczegółowego zapoznania się z zawartością pudełka. Znajdziemy w nim oczywiście instrukcję budowy oraz cztery ramki z elementami modelu i jedną z elementami podstawki. Największe części czyli obudowa silnika i budka maszynisty oraz oszklenie znajdziemy w osobnej przegródce pudełka. Samo pudełko jest sztywne i trwałe, co dobrze zabezpiecza jego zawartość. Najdrobniejsze elementy w ramkach zostały dodatkowo zabezpieczone przed uszkodzeniem specjalną pianką.

Pierwszy rzut oka na ramki z elementami i już pozytywne zaskoczenie - wszystko bardzo ładnie odlane; praktycznie zero artefaktów w postaci nadlewek czy jamek skurczowych. To już pierwszy zwiastun tego, że praca z modelem będzie przyjemna.

 

   

Na pierwszy ogień poszła ostoja lokomotywy. Tutaj żadnych niespodzianek. Wszystko pięknie spasowane; wystarczyło w kilku miejscach zaaplikować rzadki klej do plastiku. Następnie wyciąłem z ramek elementy układu jezdnego i hamulcowego. Idąc za ciosem zmontowałem czołownice, które następnie zamocowałem do wcześniej wykonanej ostoi.

Gdy klej ładnie wszystko związał dopasowałem wstępnie obudowę silnika i budkę maszynisty. Pierwszy raz zobaczyłem mniej więcej ogólną bryłę modelu. Zapowiadało się obiecująco. Ale pracy było jeszcze sporo przede mną.

Po kilku dniach przerwy zabrałem się za montowanie wnętrza kabiny. Tutaj również nie napotkałem trudności. Dokleiłem również do ostoi schody, uchwyty dla manewrowych oraz drabinkę na obudowie silnika. Wszystko nabierało coraz więcej detali, co bardzo cieszyło moje oczy.

Pod koniec prac rzuciłem pobieżnie okiem na efekt mojej dotychczasowej pracy i zauważyłem, że popełniłem dość poważnego "babola" - źle wyciąłem i wkleiłem siedzenie dla maszynisty. Początkowo pomyślałem, że zostawię to tak jak jest, ale znając siebie nie dawało by mi to spokoju. Trochę pokombinowałem... Postanowiłem odciąć siedzenie i wykonać jeszcze raz jego mocowanie. Wystarczyło odpowiednio ukształtować kawałek miedzianego drucika. 

Po kilku dniach przerwy skleiłem podstawkę. To kolejny bardzo przemyślanie wykonany element zestawu. Stopki szyn bezproblemowo udało się wsunąć w mocowania, które były już odlane w podkładach. Dla pewności w kilku miejscach szyny przykleiłem rzadkim klejem do plastiku. Później zdałem sobie sprawę, że ten zabieg nieco utrudni mi późniejsze malowanie, ale nic to. Z większych opresji modelarskich było mi już dane wychodzić. Dla podniesienia motywacji postanowiłem umieścić na chwilę na podstawce to co do tej pory udało mi się ulepić. Koniec prac był jeszcze daleki, ale efekty coraz bardziej zachęcały do dalszych prac.

Po blisko miesięcznej przerwie postanowiłem zabrać się za układ hamulcowy. Dla pewności spasowałem wszystkie elementy na sucho. Po raz kolejny wszystko pasowało. Jednak tym razem, z uwagi na dość specyficzne umiejscowienie elementów układu hamulcowego, postanowiłem użyć kleju cyjanoakrylowego. Ostrożnie przymocowałem wszystkie części używając niewielkich ilości kleju. Mam już kilka przykrych doświadczeń z klejami CA więc tym razem zachowałem umiar. Warto było poświęcić trochę więcej cierpliwości, bo model zaczynał wyglądać coraz ciekawiej.

Kolejna przerwa w budowie... i przyszedł czas na malowanie. Tutaj bez większych sensacji. Tradycyjnie podkład, na który naniosłem kolor bazowy XF-63 german grey, który lekko rozjaśniłem kilkoma kroplami białej farby. Zabieg ten wykonałem celowo, gdyż miałem w planach pokrycie całego modelu czarnym wash-em. Dzięki rozjaśnieniu farby, ciemny wash nie będzie aż tak intensywnie przyciemniał koloru bazowego. Kolorem X-7 red gloss pomalowałem detale w kabinie maszynisty oraz koła i korbowody. Pracując nad wnętrzem kabiny postanowiłem wykonać lekko sfatygowaną podłogę. Z pomocą przyszedł specyfik o nazwie chipping medium, który naniosłem pędzelkiem bezpośrednio na pomalowaną wcześniej jasnym kolorem podłogę. Gdy specyfik wysechł naniosłem nań cieniutką warstwę ciemnobrązowej farby. Odczekałem aż wszystko wyschnie; następnie zwilżyłem malowaną powierzchnię wodą i zacząłem wykonywać zdrapki przy pomocy wykałaczki i twardego pędzla. Wyszło całkiem znośnie. By dodać całości niego głębi zaaplikowałem na koniec niewielką ilość czarnego, akrylowego washa. Dokładnie coś takiego chciałem osiągnąć. Resztę modelu upaćkałem delikatnie pigmentami. Całość zabezpieczyłem warstwą matowego lakieru. Po lakierze przyszedł czas na ogólny wash i dopieszczanie szczegółów. W tym drugim przypadku świetnie sprawdziły się akrylowe kredki od AK, przy pomocy których wykonałem delikatne przetarcia na krawędziach modelu i jego drobniejszych szczegółach. 

Na sam koniec położyłem kalkomanie. Dołączone do zestawu kalki były bardzo dobrej jakości, zatem nie było większych problemów przy ich nakładaniu. Dla pewności jednak użyłem sprawdzonych specyfików Micro Sol i Micro Set, które sprawiły, że kalki jeszcze bardziej dopasowały się do podłoża. By wyeliminować efekt błyszczenia się kalkomanii cały model pokryłem jeszcze raz cienką warstwą bezbarwnego, matowego lakieru. I to była ostatnia czynność w pracach nad modelem.

Podsumowując - zestaw oceniam bardzo dobrze. Podczas budowy nie natknąłem się na żadne przykre niespodzianki. Jednie więcej czasu i uwagi poświęciłem na układ hamulcowy. I własnie z uwagi na tą część modelu, mogę go polecić średnio zaawansowanym modelarzom. Choć i ci mniej wprawieni w modelarski kunszt powinni sobie dać radę... o ile dysponują sporym zapasem cierpliwości ;)

Na koniec tradycyjnie już galeria końcowa gotowego modelu.